In het begin van de jaren zestig werd onder de bezielende leiding van Pater Delooz en op vraag van barones della Faille de vakantiewerking voor minderbedeelde kinderen uit de Parijse agglomeratie gestart. Duizenden kinderen vonden een warm onthaal in vele Vlaamse en Nederlandse gezinnen en vreugde werd gezaaid in vele harten.
De werking begon bescheiden maar kende gedurende vele jaren een hoogbloei. Tal van onthaalouders en vrijwillige medewerkers gaven het beste van zichzelf en raakten vergroeid met de Vreugdezaaiers, aanvankelijk in het Minderbroederklooster in Gent, nadien op het Casinoplein en de laatste periode in de Tortelduifstraat. Heel wat mensen werkten mee: de maatschappelijk werkers in Parijs, de verschillende medewerkers door de jaren heen in Parijs en op het kantoor te Gent en de talloze vrijwillige regioverantwoordelijken, begeleiders en helpende handen voor administratie en logistiek aan wie we veel dank verschuldigd zijn. Sinds een aantal jaren daalde het aantal onthaalouders en stegen de kosten van vervoer, administratie, lonen, infrastructuur. Daarbij kwam nog dat de Franse overheid plots stopte met subsidiëring in de vorm van de ‘Bons de Vacances’.
Er werd intensief gezocht naar bijkomende financiering, een reisgeldfonds werd opgericht, op de kosten werd maximaal bezuinigd en de bijdragen werden verhoogd.
Jammer genoeg volstonden deze acties niet om het jaarlijks oplopend deficit te dekken.
Na meer dan 50 jaar vakantieopvang van kinderen uit Parijs en omgeving besliste de Algemene Vergadering van De Vreugdezaaiers daarom noodgedwongen en met spijt de werking vakantiekinderen Parijs stop te zetten. De komende Kerstvakantie wordt de vakantiewerking voor de laatste keer georganiseerd.

In 1958 bracht Pater Delooz als proost van de Middenstand een bezoek aan Rwanda. Hij werd er geconfronteerd met kinderen die een blanke vader hadden en daarom niet meer werden gegeerd bij de inlandse bevolking. Voor die Rwandese kinderen zocht hij pleeggezinnen in ons land. Hij schreef in 1959 zijn indrukken neer in een boek: ‘Zwarte handen, blank kapitaal’. Tal van kinderen groeiden hier op en kregen zo een mooie toekomst.
Dit was de voorbode van het latere adoptiewerk ‘De Vreugdezaaiers’. Op het einde van de jaren ’60 kwam Pater Delooz in contact met Mother Theresa en met de weeskinderen in India. Het waren kinderen zonder toekomst. Interlandelijke adoptie bood een oplossing voor hun lot en de zusters in India verheugden zich in de samenwerking. Rond Kerstmis 1970 kwamen de eerste adoptiekinderen uit India aan.
Vele generaties kinderen werden door ouders in België, Nederland, Luxemburg en Frankrijk geadopteerd en kregen de beste opvoedings- en ontwikkelingskansen. Meer dan veertig jaar lang bloeide de adoptiewerking met pater Delooz , opgevolgd door Pater Nouters , René Verhoeven, Gino Vijncke en met de warme en professionele ondersteuning van Daniëlle De Clercq en later Annelies De Prest.
Gaandeweg werd de interlandelijke adoptie gevat in wetten en decreten, werden de professionele bemiddelingseisen steeds strenger en werd een Centrale Autoriteit opgericht die voor Vlaanderen werd toevertrouwd aan Kind & Gezin.

Vanuit India kwamen de laatste tijd minder kinderen. Andere landen werden geëxploreerd waar adopties met mondjesmaat kwamen of waarbij om diplomatieke en humane redenen niet verder mee kon gewerkt worden.
Het Vlaamse adoptiedecreet eist een gemiddeld aantal van 30 adopties per jaar. De erkenning van de adoptiebemiddelingsdiensten op basis van dit enig kwantitatief criterium is niet langer houdbaar en zal vroeg of laat een bedreiging vormen voor alle adoptiediensten.

Daarom is een nieuw decreet in voorbereiding waarbij de erkenningsvoorwaarden zullen aangepast worden. Helaas is het nieuwe decreet nog niet in voege op het ogenblik dat onze erkenning moest verlengd worden op basis van de nog in voege zijnde regelgeving. De Raad van Bestuur heeft alles in het werk gesteld om deze situatie te voorkomen en heeft er bij het kabinet Vandeurzen meermaals op aangedrongen overgangsmaatregelen te voorzien. Er waren gesprekken met de minister en de bestuurders hebben meermaals onderhandeld met de adjunct-kabinetschef. Hoewel de minister lange tijd overgangsmaatregelen heeft overwogen, werd er naar zijn zeggen toch geen politieke meerderheid hiertoe bereid gevonden.

Na een kwaliteitsvolle adoptiebemiddeling van meer dan 40 jaar moeten de Vreugdezaaiers met spijt in het hart de adoptiewerking stopzetten doordat de erkenning niet werd verlengd.
We zullen echter alles in het werk stellen om de ouders die een adoptieprocedure zijn begonnen zo goed mogelijk te helpen en te ondersteunen.
Het doek valt over een zeer mooie periode van menselijke solidariteit waar banden werden gesmeed met Parijs, met India en andere landen en waar een boodschap van liefde , vreugde en verbondenheid overheerste.
De raad van bestuur en de algemene vergadering hadden de intentie om beide werken verder te zetten en hebben intense pogingen gedaan om het tij nog te doen keren.
Het heeft echter niet mogen zijn.
Ondanks alles kijken we met dankbare herinnering en heimwee terug naar wat geweest is in het besef dat niets blijvend is, maar dat wat mooi was blijvende waarde en betekenis heeft.

Een blijvend positieve noot is dat de Vreugdezaaiers de werking van de financiële adoptie (sponsorship) en de giften voor India blijft verder zetten onder de bezielende coördinatie van Daniëlle De Clercq die borg staat voor een correcte en eerlijke opvolging. Uw giften blijven dus meer dan welkom bij de Vreugdezaaiers. U kan immers via financiële adoptie een kind in India een kans geven op onderwijs en ontwikkeling. Ook algemene giften ten voordele van onze ontwikkelingsprojecten in India worden met zorg en zeer zinvol besteed. Zowel voor financiële adoptie als algemene giften is uw bijdrage vanaf 40 € fiscaal aftrekbaar.

Alle informatie hierover is beschikbaar op http://www.vreugdezaaiers.org/wwdoen_spons.html

Namens de Algemene Vergadering, Raad van Bestuur, medewerkers en vrijwilligers van de v.z.w V.M.K.A (Vreugdezaaiers, Minder bedeelde Kinderen en Adoptie).